Het leven is niet te sturen

Mijn broer verdronk in een rivier tijdens zijn reis door de Verenigde Staten. Dit gebeurde in minder dan een maand nadat hij getrouwd was met een mooie en prachtige vrouw. Het was een tragisch ongeval. Hij was aan het vissen en had een touw om zijn enkel gedraaid, zodat hij niet in de stroming zou wegdrijven. Helaas heeft het touw juist het ongeval veroorzaakt. Het touw bleef vast zitten onder water in de wortels van de boom. Hij werd meegesleept door de sterke stroming en werd onder water gevangen. Zijn vrienden die bij hem waren, kon hem niet vinden. Tot dat het te laat was…

Hoewel ik geloof dat mensen in het algemeen allemaal wel weten hoe het is verlies te ervaren, is elk individueel verdriet toch heel persoonlijk. Het hangt er natuurlijk ook vanaf wat voor soort relatie je met de persoon had die is gestorven. Alhoewel sommige mensen zich goed kunnen relateren aan de aspecten van iemand anders zijn of haar verdriet, kan niemand toch helemaal begrijpen hoe je je voelt als je rouwt. Ik heb van alles gevoeld: van schokken door mijn hele lichaam, maar ook juist gevoelloosheid, verdriet, wanhoop, eenzaamheid, isolatie, concentratieproblemen, vergetelheid, prikkelbaarheid, woede, verhoogde of verminderde eetlust, vermoeidheid of slapeloosheid, schuld , spijt, depressie, angst, huilen, hoofdpijn, zwakte, pijn, verlangen, ongerustheid, frustratie, loslating, isolatie, tot en met het vragen stellen over het geloof – om er maar een paar te noemen.

Ik voelde me lange tijd schuldig omdat ik toch de zus ben die het overleefd heeft, ik hem niet kon beschermen en dat er dingen zijn die ik hem graag nog had willen zeggen, maar niet heb gedaan. Sinds die dood van mijn broer voel ik ook angst, omdat ik nu weet hoe breekbaar het leven is, ik ergens best bang ben dat ik op dezelfde manier kan sterven als mijn broer en ook omdat ik bang ben dat anderen in mijn familie kunnen sterven. Ik voelde me ook lange tijd eenzaam, hoewel ik wel door mensen omringd was, mistte ik toch die ene persoon waarmee ik echt mezelf kon zijn. Wanneer iemand sterft, ben je niet alleen beroofd van hun fysieke aanwezigheid in het hier en nu, maar ook van de kans om morgen weer samen te zijn.

Bovendien veranderde ook alles in onze familie. Niet in de minste plaats doordat Stefan niet rijk was. Wij als familie moesten zijn uitvaart betalen. Op zo’n moment is het zo handig om een uitvaartverzekering te hebben, maar die was er dus niet.

Families werken vaak volgens een reeks normen, rollen, tradities en patronen. Ieder persoon heeft zijn eigen plaats in het familiesysteem. Als er iemand binnen de familie sterft, dan wordt alles ineens uit balans gegooid. Normaliter was het juist Stefan die mijn moeder altijd goed wist te ondersteunen in stress situaties of verdrietige momenten. Nu moest ik die rol op me nemen. En dat viel me zwaar, omdat ik zelf mijn verdriet nog niet goed onder de knie had.

Alhoewel het nu twee jaar is geleden dat Stefan van het leven beroofd werd, mis ik hem nog steeds elke dag. Het is een litteken die nooit weg lijkt te gaan in mijn leven. Stefan was echt een open persoon en altijd bereid om met iemand te praten of te praten. Hij groeide op tot een geweldige man. Een van de dingen waar ik het meeste verdriet van heb, is dat hij nooit de vreugde van het ‘vaderzijn’ heeft leren kennen. Hij heeft echter het eerste jaar mijn kleine dochter mogen meemaken en hij was een geweldige oom voor haar. Ik ben dankbaar voor wie hij was en de herinnering die hij achterlaat.